امام صادق (ع) فرمود:
اصحاب پیامبر(ص) ، تمام قرآن را در یک ماه یا کمتر از آن می خواندند. قرآن نباید به سرعت و بطور شتابزده قرائت گردد. بلکه باید شمرده ، شمرده خوانده شود. و هرگاه به آیه ای که در آن یاد بهشت شده رسیدی توقف کن و از خداوند عز و جل ، بهشت را مسالت نما.
و چون به آیه ای که در آن سخن از آتش جهنم به میان امده است ، رسیدی توقف نما و از آن به خدا پناه ببر.
/ اصول کافی ، ج2، ص617
پیامبر(ص) فرمود:
خانه های خود را با تلاوت قرآن نورانی کنید. و آنها را قبرستان نکنید. آنگونه که یهودی و نصاری کردند، بطوری که آنان در کلیساها و معابد خود عبادت نموده و خانه ها را رها کردند. براستی که خانه ای که در آن قران خوانده شود: 1- خیرش بسیار گردد. 2- اهل خانه در گشایش قرار گیرند. 3- آن خانه برای اهل آسمانها روشنایی دهد ، همچنان که ستارگان آسمان برایاهل زمین می درخشند.
/ وسایل الشیعه،ج4، ص850
امام علىعليه السلام مىفرمايد:
« وَ تَعْلَمُوا القُرآنَ فَإنَّهُ أحْسَنُ الحَديثِ وَ تَفَقِّهُوا فيهِ فَإنَّهُ رَبيعُ الْقُلُوبِ وَاسْتَشْفُوا بِنُورِهِ فَإنَّهُ شِفاءُالصُّدُورِ»
قرآن را فراگيريد، زيرا قرآن بهترين حرف نو است و در آن انديشه عميق كنيد، زيرا آن بهار قلبهاست و به وسيله نور آن شفا گيريد، زيرا آن شفاى سينههاست.
نهج البلاغه، صبحى صالح، خ 110.
قال الصادق علیه السلام :
ثَلاثَةٌ یَشکُونَ اِلَی اللهِ ـ عَزَّ وَجَلَّ ـ مَسجِدٌ خَرابٌ لا یُصَلّی فیهِ اَهلُهُ وَ عالِمٌ بَینَ جُهّالٍ وَ مُصحَفٌ مُعَلَّقٌ قَد وَقَعَ عَلَیهِ الغُبارُ لا یُقرَاُ فیهِ
سه گروه نزد خدا شکایت می برند : مسجد ویرانی که مردم در آن نماز نخوانند، عالمی که بین جاهلان تنها بماند و قرآن رها شده و غبار گرفته ای که خوانده نمی شود.
اصول کافی 2/613
قال رسول الله صلی الله علیه و آله :
اِنَّ هذِهِ القُلوبَ لَتَصدَاُ کَما یَصدَاُ الحَدیدُ وَ اِنَّ جِلاءَها قِراءَةُ القُرآنِ .
براستی این قلبها زنگار می گیرد، همان طور که آهن زنگار می گیرد، جلای قلب ها قرائت قرآن است .
ارشاد القلوب / 78
قال علی علیه السلام :
حَقُّ الوَلَدِ عَلَی الوالِدِ اَن یُحَسِّنَ اسمَهُ وَ یُحَسِّنَ اَدَبَهُ وَ یُعَلِّمَهُ القُرآنَ .
حق فرزند بر پدر این است که: او را نام نیکو نهد، به خوبی تربیت کند و به او قرآن بیاموزد .
نهج البلاغه حکمة 399
قال رسول الله صلی الله علیه و آله :
مَن عَلَّمَ آیَةً فی کِتابِ اللهِ تَعالی، کانَ لَهُ اَجرُها ما تُلِیَت .
هر که آیه ای از کتاب خدا را به دیگری بیاموزد، پاداش آن آیه، تا زمانی که خوانده می شود به او نیز می رسد .
مستدرک الوسائل 4/235
کنزالعمّال، ح ۲۳۲۰
حدیث (۱۲) رسول اکرم صلى الله علیه و آله:
مَن قَـبَّلَ وَلَدَهُ کَـتَبَ اللّه عَزَّوَجَلَّ لَهُ حَسَنَةً وَمَن فَرَّحَهُ فَرَّحَهُ اللّه یَومَ القیامَةِ، وَمَن عَلَّمُهُ القُرآنَ دُعىَ بِالبـَوَینِ فَیُکسَیانِ حُلَّتَینِ یُضى ءُ مِن نورِهِما وُجوهُ اَهلِ الجَنَّةِ ؛
هر کس فرزندش را ببوسد ، خداوند عزّوجلّ براى او ثواب مى نویسد و هر کسى که او را شاد کند ، خداوند روز قیامت او را شاد خواهد کرد و هر کس قرآن به او بیاموزد ، پدر و مادرش دعوت مى شوند و دو لباس بر آنان پوشیده مى شود که از نور آنها ، چهره هاى بهشتیان نورانى مى گردد.
کافى، ج ۶، ص ۴۹، ح ۱